ملولند گلها

گذر كن برين خاك پژمرده 
                             اي ابر!

 

  

آنچه آدمی را والا میکند 
مدت احساسهای والا در اوست 
                      
                   نه شدت آن احساسها ...

 

افسوس

شعري كه تو را به من بازگرداند
                    تا ابد ناسروده مي ماند !

 

حرفهايي هست براي نگفتن
حرفهايي كه هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمي آورند .
و سرمايه ي هر كسي به اندازه ي حرف هايي است كه براي نگفتن دارد .
حرفهايي بي قرار و طاقت فرسا
كه همچون زبانه هاي بي تاب آتشند .
كلماتش هريك انفجاري را در دل به بند كشيده اند .
اينان در جستجوي مخاطب خويشند .
اگر يافتند آرام ميگيرند
و اگر نيافتند
روح را از درون به آتش مي كشند !

 

تو را دوست می دارم
ترا به جای همه انسانهایی که نمي‌شناختم دوست میدارم
ترا به جای همه روزگارانی که نمي‌زیسته ام 
برای عطر گستره بیکران و برای عطر نان گرم
برای برفی که آب ميشود

برای نخستین گل
برای جانوران پاکی که آدمی نمي‌رماندشان
ترا برای دوست داشتن دوست میدارم


جز تو که مرا منعکس تواند کرد 
    از جدار آیینه خویش گذشتن نتوان
         باید زندگی را لغت به لغت فرا گیرم
             راست از آن گونه که لغت به لغت از یادش میبرند

ترا دوست ميدارم براي فرزانگيت
ترا برای سلامت به رغم همه آن چیزها
                که جز وهمی نیست دوست میدارم
                      برای این قلب جاودانی که بازش نمیدارم

تو مي‌پنداری که شکی
حال آنکه جز دلیلی نیستی
تو همان آفتاب بزرگی که در سر من بالا میرود
                  بدان هنگام که از خویشتن در اطمینانم
                                                              
                                                                     

اين روزها سلامت رنگ وداع گرفته است

بركه‌ي چشمانم اما ، پر از نگاه سبز و آبي توست ...

بر سه‌شنبه برف مي‌بارد
برف پاك‌کن‌ها
دست تکان مي‌دهند

      برف پاك‌کن‌ها از روی تو
         برف سه‌شنبه را مي‌روبند

من دست تکان مي‌دهم
      نقش تو را پاک مي‌کنم
                        
                               خداحافظ ...

بر جاده‌ي خالی برف مي‌بارد و
برف پاك‌کنی دیوانه‌وار
به اين‌سو و آن‌سوی جدار گلو مي‌کوبد

                    در گلویم بر نام تو برف مي‌بارد  ...

 

      زندگی را ميتوان در غنچه‌ها تفسير کرد
               با نگاه سبز باران عشق را تعبير کرد ...

تو خود گفتي که در قلب شکسته خانه داري
        شکسته قلب من جانا به عهد خود وفا کن !

الهي!
وقف السائلون ببابك
    و لاذ الفقراء بجنابك
       و وقفت سفينه المساكين علي ساحل بحر جودك و كرمك

            يرجون الجواز الي ساحه رحمتك و نعمتك ...

 

از من چه ميخواهي از اين من نيستم اينجا
از من چه ميجويي از اين من نيستم بيدار ...

بارانی‌ست چشمانت
            در قبیله‌ی جدایی

   اما تو دلگیر این زمان خودپسند مباش
                فرداها تقدیر نوشته‌ی ‌ما نیستند
                                  و شادی بر شانه‌های ما
                                                     خواهد نشست


          فقط باید صبر کرد و صبوری...

دیگر هیچ کس نیست که خیال‌های مرا مسموم کند
   و من همیشه می‌دانم صفحات این تقویم‌ها را نمی‌توان نوشت !



             پي‌نوشت : سر که برگردانی زمستان است ...

دوباره اینجا که حنجره آغشته به زنجیر

و زنجیر آلوده به فریاد

   و نعره های بودن را شلاق سکوت آغشته به حبس

  
        بوی گل های مریم

         زخم چاله های مرا به آغوش می کشد.

 

 

ملحفه اي را كه
روي اين صندلی كشيده ام بَرندار

            هیچ آدم بلندقدی
                 ديگر اینجا نخواهد نشست!

ای تعلق شگفت !
پایدار ‌شد
قصه‌ای که از تو سر گرفت ...

    چراغ قرمز شد

        او دستم را گرفت

            و از چهارراه رد کرد!

              حالا

              همه‌ی چراغ‌ها روشنند...

 

 

         دلت چه پاك و ساده خود را 
             به ديواره‌هاي چشمت مي‌كوبد و
                               عريان مي‌شود خوب من !

 

من گیاهی ریشه در خویشم ...

این رويا به عقب باز نمی‌‌گردد

نه به بغض اولین شب تنهايي من
                        در غربت بي‌صداي تو

نه به آن خداحافظی‌ ‌تردیدبار آخرين
               نه حتی به سلام‌های مردد
                          به دلتنگی‌های خاموش 
                             خنده‌های عاشقانه‌ي ديروز 


           این رويا به عقب باز نمی‌‌گردد ...

تو خود گفتی که در قلب شکسته خانه داری
         شکسته قلب من جانا به عهد خود وفا کن ...

تو از من مي‌خواهي
      با بال‌هاي تو پرواز كنم 
             وقتي كه از دادن حتي يك پَر 
                                   به من عاجزي ؟!

 

من 
   فكر گريزم  

        تو
          تا راه به من بندي ؟!

رهي به‌ شام‌ جدايي چه‌ طاقت ‌است‌ مرا ...